Kościół Katolicki większości z nas kojarzy się jako instytucja poważna i szanowana, z której żartować nie przystoi. Czasem jednak nie sposób przeoczyć ciekawych i humorystycznych historii, w które z różnych względów Kościół został wplątany. Bohaterowie tych wydarzeń – duchowni, także ci ze szczytów hierarchii kościelnej – wykazywali się pomysłowością i dużym dystansem do wyznawanej wiary. Kościół dał im pozycję z której chętnie korzystali przy realizacji własnych, niekoniecznie wzniosłych celów. Niezależnie od oceny moralnej ich dokonań, warto przyjrzeć się bliżej tym opowieściom, bowiem każda z nich zawiera w sobie dużą dozę dobrego humoru.

W średniowieczu niewielu ludzi potrafiło czytać i pisać. Większość piśmiennych stanowiły osoby bardzo bogate albo duchowieństwo. Z całą pewnością czytać i pisać potrafił arcybiskup Adalbert z Bremy (1043-1073). Nie osiągnął on jednak sławy z powodu książek, które napisał, czy wspaniałych homilii które wygłosił. Nie zasłynął również z powodu tłumów, jakie pojawiały się na odprawianych przez niego Mszach Świętych. Sławę przyniosły mu doskonałe fałszerstwa, których się dopuszczał. Specjalizował się zwłaszcza w podrabianiu aktów nadania sygnowanych przez papieży. Historycy twierdzą, że dzięki temu wszedł w posiadanie całej prowincji.
W 1139 r. cały ówczesny chrześcijański świat obiegła wiadomość, że wynaleziono broń, która może zmieść z powierzchni Ziemi całą zachodnią cywilizację. Wieścią najbardziej przejął się papież Innocenty II, który niemal natychmiast wydał stosowną bullę zakazującą używania tego śmiercionośnego narzędzia. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że tajemniczym narzędziem zagłady była udoskonalona kusza.
Zdecydowanie największą fantazją wykazał się jednak papież Eugeniusz III, który w 1147 r. udał się na pielgrzymkę do Paryża. W owym czasie mieszkańcy miasta przestrzegali bardzo surowych postów, w związku z czym niemożliwe było zorganizowanie uczty ku czci Jego Świątobliwości. Zapobiegliwy Biskup Rzymu postanowił skorzystać ze swej władzy i wydał edykt, którym zamienił piątek w czwartek. Był to jedyny tydzień w historii, w którym przypadały dwa czwartki.
Papież Sykstus V (1585-1590) w początkach swojej kariery kościelnej prowadził ubogi, ascetyczny tryb życia. Jego pożywieniem był przede wszystkim chleb i woda. Mottem hierarchy było hasło – Panis et aqua, vita beata (Chleb i woda – piękne życie). W jego przypadku dobrze sprawdza się inne motto, zgodnie z którym punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, ponieważ po objęciu Stolicy Apostolskiej jego życiowe hasło zostało zmienione na  – Aqua et panis vita canis (Chleb i woda – życie psa).
Pewien dominikanin skarżył się znajomemu jezuicie, iż w ich klasztorze ojciec przeor nie pozwolił mu palić w czasie medytacji. Jezuita odparł, że on pali w czasie medytacji. W tym celu udał się do przełożonego i spytał czy podczas palenia można medytować, na co otrzymał odpowiedź twierdzącą.