Świadczy o tym chociażby zdawalność egzaminu, która np. w 2008 roku wynosiła 95% (dla porównania na aplikację radcowską i adwokacką było to odpowiednio 11,8% i 11,7%). Wynika to z tego, że z jednej strony zakres materiału jest znacznie ograniczony z drugiej natomiast, aby dostać się na aplikacje komorniczą wystarczy zdobyć 90/150 punktów, zamiast 100 jak to ma miejsce w przypadku pozostałych aplikacji. Wracając jednak do zakresu materiału – nie ma podanego szczegółowego spisu aktów prawnych, zamiast tego dostępne są ogólne zagadnienia, podobnie jak na aplikacje ogólną:

- prawo konstytucyjnego,
- prawo cywilnego,
- postępowanie cywilnego,
- prawo gospodarczego,
- prawo spółek handlowych,
- prawo pracy,
- prawo rodzinnego i opiekuńczego,
- prawo administracyjnego,
- postępowanie administracyjnego,
- prawo finansowego,
- prawo europejskiego,
- prawo prywatne międzynarodowe,
- ustroju sądów i samorządu komorniczego.

Czyli całość mocno oscyluje wokół kodeksów i kilku dodatkowych ustaw, które były przerabiane w toku studiów. Kolejnym plusem jest to, że stosunkowo łatwo jest znaleźć patrona i pracę (za pieniądze ;) – istnieje obowiązek zatrudnienia aplikanta na umowę o prace) z pierwszej ręki wiem, że wcale nie trzeba się jakoś strasznie nachodzić.

Niestety, są też minusy. Aplikacja komornicza jako jedyna nie umożliwia „migracji” do innych zawodów prawniczych. Uzyskać rewir wcale nie jest też tak łatwo, na pocieszenie jednak trzeba dodać, że asesorzy są w stanie zarabiać dosyć przyzwoicie, a sama aplikacja trwa tylko dwa lata.

Egzamin na aplikacje odbywa się jedynie w trzech miejscach w Polsce, zatem jeżeli ktoś byłby zainteresowany to 24 września 2011 roku na godzinę 11.00 będzie musiał się pofatygować w jedno z następujących miejsc:

1. Krakowie, ul. Francesco Nullo 8/3, kod 31-543, obejmującej obszar właściwości izb komorniczych w Krakowie, Katowicach oraz Rzeszowie,
2. Poznaniu, ul. Głęboka 4, kod 61-553, obejmującej obszar właściwości izb komorniczych w
Poznaniu, we Wrocławiu, w Gdańsku oraz Szczecinie,
3. Warszawie, Al. Jerozolimskie 133/62, kod 02-304, obejmującej obszar właściwości izb
komorniczych w Warszawie, Łodzi, Lublinie oraz Białymstoku.

Dokumenty można składać do 5 sierpnia 2011 roku, a koszt takiej przyjemności to 693,00 zł.

Zdaję sobie sprawę z faktu, że nie jest to zawód dla wszystkich i trzeba posiadać odpowiednie cechy charakteru żeby go wykonywać. Jednak myślę, że znajdzie się sporo osób, które takie cechy posiada i właśnie dla nich aplikacja ta może okazać się naprawdę sensowną alternatywną ścieżką kariery wartą zainteresowania.

PS. W razie pytań co do tego jak w praktyce wygląda aplikacja komornicza, śmiało piszcie w komentarzach – mam aplikanta komornicznego „na podorędziu”;) chętnie odpowie.

fot. sxc.hu

agata @ 6 kwietnia, 2011 15:02
Relacja z rozprawy: po stronie Ministra stawił się radca prawny. Już w momencie kiedy sędzia referował sprawę widać było, że nic z tego nie będzie. Z mojej argumentacji akcentował nie to co trzeba, podkreślając głównie te słabsze strony mojego wywodu, więc wyszło coś zupełnie innego. Da się niby dyskutować, przy pyt. nr 1 udało się nawet wykazać, że to o co im chodziło w tym pytaniu wynika dopiero z pisma od Ministra, a nie z treści pytania. Pan mecenas zaczął się miotać, ale sąd stwierdził, że skoro już orzekli w dwóch wcześniejszych sprawach, że to pytanie jest ok to już nic z tym nie zrobią. Uzasadnienie ustne wyroku żenujące. To by było na tyle.
PS Tak jak pisałam wcześniej, nie było mnie na rozprawie, wysłałam pełnomocnika, ja nie miałam już siły.

Obszerna dyskusja w tym temacie toczy się pod wpisem Odpowiedzi MS na odwołania od wyniku egzaminu
Zapraszam kolejne osoby do opisywania swoich „wrażeń” po rozprawie – komentarze będę przenosił do głównego wpisu, aby nie ginęły w tłumie ;)

22 marca
Pisemna części egzaminu zawodowego dla aplikantów komorniczych i osób, które mają prawo przystąpić do niego bez aplikacji

29 marca
Początek ustnej części egzaminu zawodowego dla aplikantów komorniczych i osób, które mają prawo przystąpić do niego bez aplikacji

14 czerwca, 15 czerwca, 16 czerwca, 17 czerwca
Egzaminy zawodowe: adwokacki i radcowski

7 września, 8 września, 9 września
Egzamin zawodowy dla notariuszy

24 września
Egzaminy wstępne na aplikacje: adwokacką, radcowską, notarialną i komorniczą

maszcilos: Oczywiście rozumiem wasze zainteresowanie konkretami względem mojego poprzedniego wpisu i dlatego postaram się możliwie obszernie przedstawić kontrargumenty MS.

Zanim jednak przejdę do poszczególnych pytań chce powiedzieć, że ton uzasadnienia jest w moim przekonaniu przyzwoity – wydaje mi się, że ktoś faktycznie przeczytał moje odwołanie i postarał się przynajmniej w części odnieść do moich argumentów. Nie sprawdziła się zatem teoria jakoby MS z automatu odpisywało wszystkim dokładnie to samo. Myślę, że po otrzymaniu kilkudziesięciu odwołań MS miało już zarys pytań i argumentów podnoszonych przez odwołujących się i w związku z tym pracownicy zajmujący się naszymi odwołaniami stworzyli szablon kontrargumentów, które następnie dopasowano do poszczególnych odwołań.

Pytanie nr 2:

Moim głównym argumentem było użycie przez autora pytania sformułowania „nadzwyczajne obostrzenie kary” – podniosłem, że w ustawie nie ma definicji tego pojęcia i że przepis art 57a kk nie posługuje się tym pojęciem. Dodatkowo podniosłem jeszcze klika argumentów o których pisaliśmy w tym wątku.

W odpowiedzi MS napisało, że pojęcie to funkcjonuje w przepisie art 38 i 57 kk i że jest to podstawowe pojęcie które powinienem znać. Co więcej stwierdzono, że test nie polega na odtworzeniu ustawy tylko na znajomości prawa; a pozostałe odpowiedzi były oczywiście błędne. MS podparło się w tym wypadku orzeczeniem NSA II GSK 857/09 (to chyba jedno z 2 czy 3 orzeczeń, które wyłamują się z korzystnej dla nas linii orzeczniczej).

Co do części argumentów dotyczących tego pytania mogę zgodzić się z MS bo instytucja nadzwyczajnego obostrzenia kary jest faktycznie podstawowa jeśli chodzi o prawo karne. Reszta jednak mnie nie przekonuje, bo jedna kwestia to to, że ustawodawca posługuje się jakimś pojęciem a inna to fakt, że nigdzie w ustawie tego pojęcia nie definiuje itd.

Pytanie nr 3:

W tym pytaniu głównym argumentem świadczącym o jego wadliwości było użycie koniunkcji „i” zamiast alternatywy „lub”.

W odpowiedzi stwierdzono, że użyto spójnika „i” celowo, ponieważ wyłączono całkowicie możliwość zastosowania grzywny lub środka karnego. Do tego podano przykład przeprowadzenia wykładni logicznej tego zdania.

I w tym wypadku uzasadnienie MS choćby w części wydaje się zasadne, sam do końca nie jestem pewny czy przedstawiona w uzasadnieniu decyzji wykładnia logiczna nie jest prawidłowa. Muszę skonsultować się ze specjalistą od logiki prawniczej. Myślę ze wtedy rozwieją się moje wątpliwości.

Pytanie nr 64:

Podstawowym argumentem względem tego pytania było nie wskazanie w pytaniu etapu postępowania. Nie wiadomo czy chodzi o przesłankę pierwotną czy następczą.

W odpowiedzi MS napisało, że pytanie to jest wiernym odwzorowaniem przepisu i że w tymże przepisie chodzi o pierwotną przesłankę.

Zgadzam się że w przepisie który był podstawą pytania chodzi o przesłankę pierwotną – ale w pytaniu nie wiadomo o który przepis chodzi, co więcej podobno test nie polega na odtworzeniu ustawy ale na znajomości prawa:) W tym wypadku MS ewidentnie odbija piłeczkę odnosząc się do własnej analizy tego pytania. Co więcej dobór niektórych argumentów przeczy temu na co powoływano się w uzasadnieniu prawidłowości poprzednich dwóch pytań.

Pytanie nr 68:

Postawą wadliwości tego pytania było nie uwzględnienie wyjątku z przepisu art 477 z indeksem 2.

W tym wypadku absurdalność odpowiedzi MS poraża!
W skrócie uznali, że faktycznie jest wyjątek ale pytanie się do niego w ogóle nie odnosi itd. Przyznam szczerze, że ta część uzasadnienia wyjątkowo mnie rozbawiła.

Dodam jeszcze, że w swoim odwołaniu (taki mój osobisty żal) pozwoliłem sobie odnieść się do wahania poziomu trudności egzaminu – 2008 -ok20% / 2009 -ok80% / 2010 -znowu ok20% itd.
W zasadzie nie chodziło o uwzględnienie tego argumentu – ale o zwrócenie uwagi na sam problem i niekonsekwencje ministerstwa. Ale oczywiście i do tego MS się odniosło, absolutnie nie zrozumiawszy moich intencji i racji, poświęcając na odpowiedz 2,5 strony… (śmiech na sali).

Podsumowując:

1. Ze wszech miar MS to iluzoryczna instancja odwoławcza. My szukamy błędów w teście, a MS zamiast je rozważyć – od razu szuka kontrargumentów. Myślę, że najlepiej potraktować nasze odwołania jako niezbędny krok na drodze do WSA.

2. W trakcie pracy nad pytaniami i ich wadliwością sami mogliśmy ocenić które z nich są „słabe” a które „mocne”. W związku z tym nie zaskakuje mnie sytuacja, w której jestem w stanie uznać kontrargument w stosunku do pytania co do którego sam miałem wątpliwości. Analogicznie w przypadku mocnych pytań (zwłaszcza pytania nr 68) argumenty MS są stanowczo naciągane i giną w treści uzasadnienia.

3. Istotną kwestią, która od razu rzuca się w oczy jest niekonsekwencja ministerstwa. Z jednej strony kiedy ministerstwu pasuje – nie mamy odtwarzać ustawy tylko wykazać się znajomością prawa! Jednak w kolejnym pytaniu nie mamy już racji wykazując się znajomością prawa, bo przecież MS w pytaniu zacytowało przepis ustawy.

Mam nadzieje, że moja odpowiedź was usatysfakcjonuje. Na marne pocieszenie powiem, że skarga do WSA nie będzie już wymagała tyle wysiłku co samo odwołanie. W zasadzie wystarczy napisać to co w odwołaniu, odnosząc się do kontrargumentów MS. Należy ponadto pamiętać o zachowaniu wszystkich kwestii formalnych związanych ze skargą.

Ja w swojej skardze zdecydowanie powołam się na wszystkie 4 pytania, które kwestionowałem w odwołaniu. Dopuszczam także możliwość rozszerzenia skargi o dodatkowe pytania.

Jeśli chodzi o samą inicjatywę to oczywiście popieram, chociaż uważam że prawnik po studiach powinien być w stanie samemu napisać odwołanie od decyzji – nie można całe życie liczyć na gotowce, nie mniej jednak nie jestem tutaj od moralizowania.

Witam serdecznie

Zauważyłem, że wiele osób ma problemy z napisaniem odwołania w sprawie egzaminów na aplikacje (nie ma czasu/ma dzieci/ wyjechało do Afryki). Wiele tez pojawia się pod tematami apeli o przesłanie treści odwołania na maila.
W związku z tym moja propozycja i prośba jednocześnie jest taka: czy można by było napisać nowy wpis na iuriście dotyczący gotowych odwołań? Miejsce w którym można by się było wymieniać gotowymi odwołaniami.

Świetnie by było gdyby w treści tego wpisu był apel do użytkowników, którzy już wysłali swoje odwołania, o przesłanie ich na adres redakcji iuristy. Autor takiego wpisu mógł by je wtedy zamieścić w treści samego wpisu pod postacią linków (same odwołanie będzie za długie aby je w całości zamieścić).

Jest wiele osób, które już odwołania wysłało, a jest jeszcze wiele (tak jak ja) którzy maja je praktycznie gotowe, ale potrzebują je dokończyć, uzupełnić, skonsultować w celu uniknięcia pomyłek. Myslę, że wielu z chęcią podzieliło by się na łamach iuristy swoimi odwołaniami, potęgując w ten sposób nie tylko nacisk na Ministerstwo, ale przede wszystkim pomagając innym, którym sytuacja życiowa/brak czasu nie pozwalają nawet usiąść do pisania tego pisma.

Stworzenie takiej bazy odwołań byłoby w moim odczuciu fantastyczną sprawą i pomogło by masie osób ( w tym nie ukrywam mi).

Liczę na pozytywne ustosunkowanie się do mojej prośby, gdyż terminy zaczynają szybko mijać i mam wrażenie, że to może być ostatnia szansa na pomyslną realizację tego pomysłu.

pozdrawiam serdecznie

Od siebie dodam jeszcze, że polecam korzystanie ze stron takich jak pokazywarka.pl, które łatwo i szybko pozwalają zamieścić duże ilości tekstu. W komentarzu wystarczy wtedy podać tylko link, a ja w miarę możliwości będę umieszczał linki w tym wpisie. Coś jak hosting obrazków tylko do tekstu. Można też podesłać swoje odwołanie na adres iuristy (info@iurista.net), a ja je opublikuje.

Aby, za chwilę ktoś nie zarzucił mi w komentarzach, że piszę herezję na początek ustalmy kilka faktów. Po pierwsze siłą rzeczy muszę trochę generalizować, bo jak wiadomo jest różnie z praktykami – jedne są lepsze, inne gorsze, niemniej jednak opinie opieram na swoich obserwacjach i opiniach znajomych. Po drugie nie neguje, że podczas praktyk w kancelarii można się wiele nauczyć, bo sam doświadczyłem tego, że można. Po trzecie nie mówię o sytuacji w której ktoś pracuje (pracuje = dostaje jakieś sensowne pieniądze, czyli przynajmniej okolice minimalnej pensji – tak, są tacy na studiach), praca jest pracą i realną korzyścią z niej są pieniądze, więc większy czy mniejszy rozwój nie ma takiego znaczenia bo doświadczenie tak czy inaczej zdobywa się każdego dnia.

Skoro już przyjęliśmy pewne założenia czas przejść do meritum. Wielu studentów rozpoczyna praktyki już na pierwszym czy drugim roku, dzięki czemu od razu mogą zetknąć się nie tylko z teorią, ale także z praktyką. Osobiście uważam, że pierwszy rok to jeszcze zbyt wcześnie, żeby bawić się w prawnika, bo generalnie to wykonywane czynności ograniczają się wtedy do robienia przez cały czas tzw. „klepaniny” czyli wezwania do zapłaty i wszelakie podstawowe wnioski ze wzorów (przypominam, że nie mówię tutaj o pracy tylko o wolontariacie) wynika to po prostu z braku jakiejkolwiek merytorycznej wiedzy prawniczej. Drugi rok pod tym względem prezentuje się nieco lepiej, wszystko zależy od uczelni, ale generalnie jakieś podstawy prawa cywilnego powinny już być. Niemniej jednak ciągle przypomina to błądzenie dziecka we mgle. Ktoś mógłby powiedzieć, że im wcześniej ma się kontakt z zawodem tym lepiej – większe doświadczenie, więcej można się nauczyć, na pewno jest w tym jakaś racje, ale tyko częściowa. Uważam, że pracy w kancelarii można się nauczyć w góra trzy miesiące (nie mówię tutaj oczywiście o występowaniu przed sądem czy nawet o spotkaniach z klientami, tutaj wiele zresztą zależy od cech osobistych danej osoby, moim zdaniem wybiega to jednak poza zakres obowiązków praktykanta w trakcie studiów), pozostały czas to w zasadzie powielanie zdobytej już wiedzy. W zasadzie rola praktykanta w kancelarii w większości ogranicza się do całodziennego klepania pism (jeżeli ma szczęście) lub dodatkowo jeszcze do biegania po biurach podawczych sądów i innych instytucji. W tym drugim przypadku korzyści są dwie: praktykant zdobywa niezbędną w pracy prawnika wiedze na temat lokalizacji sądów – podczas studiów tego nie uczą oraz spacer ma ogólnie pozytywny wpływ na zdrowie i kondycję i nie oszukujmy się – nic poza tym. Jeśli chodzi o samo pisanie pism i pozwów to też jest pewna umiejętność, ale w moim odczuciu wymaga ona po prostu podstawowej wiedzy i pewnej wprawy, nie jest to jakaś tajemna wiedza, którą trzeba zdobywać i pogłębiać latami.

Praktykowałem rok w kancelarii w trakcie IV roku, nie uważam w żaden sposób tego czasu za stracony, ale jeżeli miałbym jeszcze raz podejmować decyzję to wstrzymałbym się jeszcze rok i rozpoczął praktyki podczas V roku studiów. Wtedy dysponuje się już konkretną wiedzą prawniczą, która pozwala jeszcze szybciej wdrożyć się w rytm pracy w kancelarii i szybciej zrozumieć praktyczne czynności, które się w niej wykonuje. Ja akurat trafiłem bardzo dobrze, osoby z którymi współpracowałem starały się podzielić ze mną swoją wiedzą, dość szybko zacząłem też pisać „poważniejsze” pisma takie jak apelacja, wiem jednak, że niektóre praktyki ograniczają się jedynie do bezsensownego podstawiania danych do wzorów. Uważam, że na wcześniejszych latach nie ma sensu brać się za bezpłatne praktyki, naprawdę korzyści, które z nich płyną można spokojnie nadrobić w ciągu roku. Zaoszczędzony czas polecam przeznaczyć na intensywną naukę języków lub pracę, nawet jeżeli w żaden sposób niezwiązaną z prawem to przynajmniej na taką w której ma się kontakt z ludźmi – to zawsze zaprocentuje, a być może przy okazji uda się zdobyć jakieś szczególne umiejętności, które będą stanowić jakąś alternatywę dla kariery prawniczej lub cenne kontakty? Warto zastanowić się także nad pracą w studenckiej poradni prawnej, daje ona coś co rzadko można uzyskać w kancelarii, czyli kontakt z klientem, a dzięki czemu pozwala stopniowo oswajać się z rolą prawnika.

A jakie są Wasze doświadczenia z praktykami w kancelariach?

W najbliższych dniach postaram się opublikować wywiady z zeszłorocznymi aplikantami. Jeżeli macie jakieś wątpliwości co do samej aplikacji albo chcecie aby jakiś temat został poruszony na łamach iuristy piszcie jak w zwykle w komentarzach. Zapewniam, że wszystkie czytam i staram się spełniać pojawiającej się w nich zachcianki ;)

Niezbędnik aplikanta
Kilka informacji na temat wniosku o wpis na listę aplikantów, pamiętajcie że wskazany termin dotyczy zeszłego roku.

MS: Znalezienie patrona to problem samorządów, a nie aplikantów
Stanowisko Ministerstwa Sprawiedliwości w kwestii znajdywania patronów dla aplikantów.

Staż absolwencki
Wiele osób nie znajdzie zatrudnienia podczas aplikacji, dlatego warto zapoznać się z tym wpisem, w którym dość szczegółowo przedstawiona jest kwestia stażu absolwenckiego. Dodatkowo czytając komentarze możecie zobaczyć jak to wygląda w praktyce.

Początki w warszawie
Tekst autorstwa naszej użytkowniczki Porzeczki na temat pierwszych dni / tygodni odbywania aplikacji w Warszawie – jeżeli ktoś jest ciekawy co go czeka to zapraszam do lektury. BTW. Porzeczko liczymy na ciąg dalszy!:)

Kilka uwag młodego aplikanta radcowskiego z Wrocławia
Tym razem pierwsze wrażenia z aplikacji radcowskiej we Wrocławiu. Wpis Tomka Bakałarza, redaktora iuristy.

Aplikantem być…
Wywiad z aplikantką ostatniego roku aplikacji radcowskiej.

Dotacja z UE na świadczenie darmowych porad prawnych? czemu nie…
Wywiad z Sylwią, która udziela darmowych porad prawnych najuboższym, a płaci jej za to Unia Europejska. Może kogoś zainspiruje do pójścia w tym kierunku.

Darmowe systemy informacji prawnej
Opis darmowych systemów informacji prawnej dostępnych na rynku – polecam z tego względu, że niektórych z nich pewnie nie znacie, a na pewno się przydadzą zwłaszcza, że są całkiem niezłe.

W najlepszej sytuacji (zakładając oczywiście plany ponownego zdawania na aplikacje) są osoby, które już teraz pracują jako prawnicy w kancelariach. Oni przez najbliższy rok będą w dalszym ciągu wykonywać pracę stricte prawniczą, siłą rzeczy przygotowując się do przyszłorocznego egzaminu. Niestety, komuś kto nie pracował w trakcie studiów w kancelarii, ciężki będzie znaleźć pracę w tym segmencie rynku jako „tylko” magister, biorąc pod uwagę dużą liczbę aplikantów, którzy z racji tego, że po pół roku mogą już zastępować patrona przed sądem, są dla kancelarii bardziej pożądani.

Można też spróbować świadczyć usługi prawne na własną rękę, czyli zająć się czymś co już niedługo może być określane terminem ustawowym „doradztwo prawne”. Z relacji kilku osób wiem, że może to być całkiem dobry interes, chociaż trzeba liczyć się ze stale zwiększającą się konkurencją na rynku. Prawda jest jednak taka, że w chwili obecnej praktycznie w każdej branży (pozaprawnej) trzeba liczyć się ze sporą konkurencją. Zaletą zajmowania się doradztwem prawnym jest niewątpliwie to, że podobnie jak w trakcie pracy w kancelarii cały czas zajmujemy się prawem, siłą rzeczy więc podczas pracy przygotowujemy się do egzaminu. Wiele osób mówiąc o zakładaniu kancelarii zapomina jednak o istotnej rzeczy – jest to biznes jak każdy inny polegający na świadczeniu usług, dlatego też nie wystarczy być jedynie dobrym prawnikiem, trzeba być także trochę managerem, księgowym, specem od marketingu itp.

Jedną ze ścieżek może być także kariera w administracji, przez wielu studentów traktowana jako synonim życiowej porażki, oferująca jednak pewną stabilność zatrudnienia. Osoby pracujące w urzędach i odbywające jednocześnie aplikacje pozaetatową często nie mają problemu z jednoczesną pracą i kształceniem na aplikacji, co dla wielu osób może być również kuszącą możliwością.

Kolejnymi podmiotami które powinny znaleźć się w kręgu zainteresowań świeżo upieczonego absolwenta prawa są na pewno banki i różnego rodzaju firmy, zwłaszcza te które posiadają własne działy prawne. Zalet jest sporo, na pierwszy plan wysuwają się całkiem atrakcyjne zarobki oraz dość długa ścieżka kariery, dzięki czemu można w miarę szybko i regularnie awansować, a zatem mieć poczucie własnego rozwoju i jednocześnie motywację do dalszego kształcenia. Wiele osób, które wybiera tą drogę nie przystępuje już później do aplikacji ponieważ taka pracą im odpowiada. Niestety, jak zwykle są też minusy i to wcale małe. Przede wszystkim przeważnie mamy do czynienia z bardzo wąską specjalizacją, co jest niekorzystne jeżeli ktoś chce po raz kolejny przystępować do egzaminu na aplikacje. Oprócz tego pracując w korporacji jesteśmy tak naprawdę jedynie trybikiem wielkiej maszyny, co dla wielu może być irytujące.

Oczywiście to co opisałem wyżej to tylko przykładowe możliwości z których absolwent prawa może skorzystać. Jestem pewien, że jest mnóstwo innych opcji. Wiele tutaj zależy od pomysłu na siebie i szczęścia. Najważniejsze jest jednak to, aby lubić swoją pracę, tylko wtedy na dłuższą metę będziemy w stanie odnosić w niej sukcesy.

A Wy jakie macie plany na najbliższy rok oczekiwania na kolejny egzamin?

Na początek chciałbym odnieść się do poprzedniego wpisu ze wstępnym podsumowaniem, ponieważ w komentarzach pojawiło się trochę krytyki pod moim adresem, głównie za „marginalizowanie sukcesu tych, którzy zdali”. Pierwsza sprawa, że tamto podsumowanie było podsumowaniem mocno wstępnym. Wpis pisałem w niedziele rano, bazując jedynie na wynikach opublikowanych tylko przez niektóre rady oraz na fragmentarycznych, hasłowych pytaniach odtworzonych przez użytkowników iuristy w związku z czym odebrałem test jako trudniejszy niż był w rzeczywistości, porównywalny z rokiem 2008, stąd też przyznaje rację, że moja ocena z tamtego wpisu była trochę na wyrost. W związku z tym teraz nauczony doświadczeniem chciałbym uniknąć jednoznacznego oceniania, aby nie wywoływać niepotrzebnej dyskusji na ten temat i poprzestać na tym, że test choć znacznie trudniejszy niż w zeszłym roku (nie powinno to być dla nikogo zbytnim zaskoczeniem) był do przejścia o czym świadczą wyniki np. 53% w Krakowie (sic!).

Istotą krytyki egzaminu w tamtym wpisie nie była tak naprawdę kwestia jego trudności. Zdawalność na poziomie 30% jest akceptowalna, nie powinna bowiem powtórzyć się sytuacja z zeszłego roku gdzie dostali się prawie wszyscy i to w zasadzie z dwóch roczników – sporo osób przystępowało po raz drugi po niezdanym egzaminie z 2008 roku. Powód jest prozaiczny: organizatorzy aplikacji nie są na to gotowi. Zeszłoroczna sytuacja wbrew pozorom nikomu na dobre nie wyszła, a aplikanci drżą teraz o zbliżające się nieuchronnie kolokwium roczne, po którym tak naprawdę niewiadomo czego się spodziewać. Problemem jest tak jak już pisałem zróżnicowanie stopnia trudności w poszczególnych latach, obojętnie czy założeniem egzaminu jest to, że ma go zdawać większość czy raczej jednostki, powinien on być na mniej więcej równym poziomie każdego roku, taka huśtawka nie ma nic wspólnego z pogłębianiem zaufania obywateli do Państwa, a już na pewno z czystą ludzką przyzwoitością i poważnym traktowaniem, bądź co bądź osób które w przyszłości mają wykonywać zawód zaufania publicznego.

Co ciekawe: porównując wyniki zdawalności na aplikacje adwokacką i radcowską można zauważyć znaczną dysproporcję w zdawalności. W każdym z miast na aplikacje adwokacką zdało znacznie więcej osób niż na radcowską, co obrazuje poniższy wykres.

Nie chce tutaj zbytnio dopatrywać się przyczyn, uważam jednak, że wynikają one w dużej mierze ze znacznie większej ilości kandydatów na aplikacje radcowską, a co za tym idzie ich większej przypadkowości.

Rzeczpospolita opublikowała dwa filmy poświęcone tematowi egzaminu. Jeżeli ktoś jeszcze ich nie widział to zapraszam do oglądania.

Jeszcze w tym tygodniu opublikujemy tegoroczne testy do rozwiązywania online, chociaż podejrzewam, że nie będą się już cieszyć wielkim zainteresowaniem z Waszej strony – szkoda, że nie mieliśmy ich tydzień temu;) Natomiast w samym serwisie ukaże się „Niezbędnik aplikanta” z podstawowymi informacjami na temat tego „co teraz, po zdaniu egzaminu”.