Wśród opinii pojawiających się w komentarzach w naszym serwisie przeważają te, które mówią, że egzamin był trudny. Jeżeli ktoś jeszcze nie miał okazji zapoznać się z kazusami to na końcu wpisu jest ich „streszczenie” sporządzone przez użytkownika o nicku pismak; oficjalnej treści, podobnie zresztą jak tegorocznego testu z pierwszego etapu jeszcze niestety nie opublikowano. Jeśli o mnie chodzi to jako przeciętny student V roku, po krótkiej analizie kazusów również uważam, że nie należały one do najprostszych, zresztą ilość różnych interpretacji pojawiających się podczas dyskusji mówi sama za siebie, zwłaszcza jeśli chodzi o kazus z prawa karnego. Co więcej, podobne wrażenie odniosło wielu prawników – praktyków.

Trudność kazusów jest oczywiście kwestią względną – nie do końca możliwe jest obiektywne jej określenie, dlatego nie będę rozwijał tego wątku, zwłaszcza że nauczony doświadczeniem wiem, że temat ten może doprowadzić do wybuchu kolejnej wojny w komentarzach – tak jak to miało miejsce przy poprzednim wpisie.
Jeszcze przed egzaminem bardzo ciepło została przyjęta decyzja o przedłużeniu o godzinę jego trwania. W zeszłym roku największym zgrzytem podczas drugiego etapu było zbyt mało czasu na rozwiązanie zadań. Dodatkowa godzina miała ten problem rozwiązać. Niestety, tegoroczne kazusy zdaniem wielu były bardziej rozbudowane, a co za tym idzie wymagały znacznie szerszej argumentacji niż zeszłoroczne. W opinii wielu spowodowało to, że dodatkowa godzina nie wpłynęła w sposób znaczący na sam przebieg egzaminu i w dalszym ciągu kandydaci rywalizują nie tylko o to kto trafniej uargumentuje swoje rozwiązanie, ale także kto potrafi szybciej przelać swoje argumenty na papier.

Ilość czasu jest poważnym problemem podczas egzaminów – nie tylko wstępnych, ale również zawodowych, gdzie w ciągu 6 godzin trzeba zapoznać się z aktami sprawy i sporządzić np. apelacje. Rozwiązaniem problemu w moim odczuciu jest wprowadzenie komputerów na egzaminy, pozwoliło by to znacznie przyśpieszyć pisanie, ułatwiło by poprawianie błędów itd. nie wspominając już o komisji konkursowej, która szybciej mogła by sprawdzić pracę mając do dyspozycji wydruki komputerowe, zamiast pisma ręcznego, na którego charakter bardzo dobitnie wpływa pośpiech i stres towarzyszący kandydatowi podczas egzaminu.
Ciekawe ile przyjdzie nam jeszcze na to poczekać.

A oto treść kazusów:

pismak @ Sierpień 18th, 2010 4:33 pm edit
Dzięki za nowy temat ;) Oto tak w skrócie treść kazusów:

1. Karne

KARNE

Jan Kowalski 1 stycznia 2010 ukradł z otwartego samochodu 10 000 zł. Nie wiadomo do kogo należał samochód. Jak wrócił do domu to zorientował się że pieniądze były fałszywe. W związku z tym 2 stycznia 2010 za 3 500 zł kupił sobie telewizor a dopiero 4 kwietnia 2010 resztę pieniędzy czyli 6 500 zł dał w darowiźnie na rzecz domu dziecka. Dyrektor domu dziecka zorientował się że pieniądze są fałszywe i zawiadomił policję,. Ta wszczęła dochodzenie.
Okazało się też że parę dni wcześniej ktoś ukradł papier z którego były zrobione pieniądze i był on warty 150 zł.

W akcie oskarżenia postawiono zarzut kradzieży z 278 par. 1 k.k. oraz 310 par. 1, 312 i bodajże 286 k.k w zw.z 11 k.k.

Sąd okręgowy uznał go winnym 278 par. 1 k.k. oraz 310 par. 1, 312 ( dokładnie nie pamiętam jakie kwalifikacje były w kazusie).

Sąd skazał go za wszystkie przestępstwa a następnie wymierzył karę łączną 3 lata w zawieszeniu na 5. Zasądził obowiązek odszkodowania w wys. 3500 zł na rzecz właściciela sklepu RTV i 6500 zł na rzecz domu dziecka. Zwolnił go w całości od zwrotu kosztów procesu na rzecz skarbu państwa.

Trzeba było:
1. ocenić właściwość sądu i prawidłowość formy post. przygotowawczego
2. ocenić kwalifikację z aktu oskarżenia
3. ocenić kwalifikację dokonaną przez sąd
4. ocenić wyrok który wydał sąd.

Cywilne

Babka złożyła pozew w grudniu 2007 o zapłatę 120000 zł od swojej byłej teściowej za nakłady które poczyniła na jej dom.

Sytuacja była taka że powódka wyszła w 1989 r za mąż za syna tej kobiety. Teściowa dała im dom i powiedziała żeby w nim zamieszkali a ona w niedalekiej przyszłości przepisze ten dom na nich. Tak więc powódka zamieszkała w nieruchomości która była własnością teściowej. Jak się wprowadzali nieruchomość była w stanie surowym. Z mężem poczyniła nakłady na wykończenie nieruchomości. Remont ukończyli w 2000 r. Od 2004 źle się działo w ich małżenstwie i doszło do rozwodu.

Po rozwodzie powódka wyprowadziła się z nieruchomości w styczniu 2007 r. NAtomiast jej mąż w niej został i oddał swojej matce dom w 2008 r.

Pozwana (teściowa ) wniosła że w sprawie nastąpiło przedawnienie ( nie pamiętam czy był podane jakieś argumenty) z 229 kc.

Sąd ustalił że małżeństwo poczyniło na nieruchomość nakłady w wysokości 102 000 zł a powódce należy się 51 000 zł na podstawie przepisu o bezpodstawnym wzbogaceniu czyli 405 . Sąd Nie odniósł się do zarzutu przedawnienia.

W kazusie była też mowa o tym że powódka nie wzywała teściowej do zwrotu nakłądów na rzecz tylko od razu wniosła pozew żądając odsetki od dnia jego wniesienia.

Trzeba było ocenić:
1. POdstawę prawną przyjętą przez sąd.
2. Wysokośc zaśadzonego świadczenia.
3. Ocenić czy nastąpiło przedawnienie
4. Od kiedy należy liczyć odsetki

Admin

Jan K złożył wniosek w wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dostał decyzję odmowną i chciał od niej wnieść odwołanie. Decyzję doręczono 10 lipca 2010 r. 21 lipca uległ wypadkowi i poszedł do szpitala.

W ciągu 7 dni od wyjścia ze szpitala złożył do SKO wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie złożył odwołanie do którego temin upłynął oraz kartę pobytu w szpitalu żeby uprawdopobnić że uchybił teminowi bez swojej winy.
SKO wydało postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Argument był taki że gość miał jedenaście dni na złożenie odwołania od momentu doręczenia decyzji odmownej więc to że wypadek nastąpił 11 dni poźniej to nie może domagać się przywrócenia terminu.
Pytania:
1. Czy wniosek o przywrócenie terminu był zasadny?
2. Jakie powinno być postępowanie organu?
3. Czy postanowienie o odmowie przywrócenia terminu można jakoś wzruszyć i w jakim trybie?

Instytucja pozwów grupowych może również rodzić wątpliwości w kontekście polskiej skłonności do pieniactwa. W publicystyce słyszy się głosy, że Polak zostanie ośmielony możliwością przystąpienia do grupy z własnym tożsamym roszczeniem. Skłaniać do sądowego dochodzenia odpowiedzialności miała by również opłata od pozwu grupowego, w wysokość 2 % WPS. Jakie cele leżą u podstaw postępowania grupowego? Czy się przyjmie? Czy nie będzie nadużywane? A może pozostanie martwe? Na te i inne pytania z czasem przyjdzie nam podpowiedzieć.

Wstępnie należy stwierdzić, że potoczne nadzieje pokładane w pozwach grupowych rozbijają się o ograniczenia przedmiotowe tego postępowania. Sięgnijmy do ustawy (Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym z dnia 17 grudnia 2009 r. (Dz.U. 2010 Nr 7, poz. 44). Ustawa normuje sądowe postępowanie cywilne w sprawach, w których są dochodzone roszczenia jednego rodzaju, co najmniej 10 osób, oparte na tej samej lub takiej samej podstawie faktycznej (postępowanie grupowe). Postępowanie grupowe jest dopuszczalne jedynie w sprawach o ochronę konsumentów, o szkody wyrządzone przez produkt niebezpieczny oraz powstałych w wyniku czynów niedozwolonych. W piśmiennictwie zauważono, że zakres podmiotowy analizowanej ustawy nie jest ograniczony do konsumentów, ale ustawodawca nie przewiduje dochodzenia roszczeń pracowniczych. Niemożliwość dochodzenia w ramach pozwów grupowych roszczeń pracowniczych istotnie ogranicza ich praktyczne zastosowanie. Nie będzie więc możliwe dochodzenie w tej procedurze wspólne występowanie o zaległe wynagrodzenia, ale już dochodzenie odpowiedzialności pracodawcy w razie szkód na osobie odniesionych podczas pracy można spróbować przeprowadzić w analizowanym postępowaniu.

Roszczenia w postępowaniu grupowym podlegają standaryzacji. Zgodnie z art. 2 ustawy Postępowanie grupowe w sprawach o roszczenia pieniężne jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wysokość roszczenia każdego członka grupy została ujednolicona przy uwzględnieniu wspólnych okoliczności sprawy. Może to doprowadzić do unifikacji interesów, niezaspokojenia pełnego roszczenia, z uwagi na konieczność uzyskania konsensusu między grupą co do wysokości roszczenia i wzajemnego podziału ewentualnie uzyskanych kwot miedzy członków.

Postępowanie grupowe należy do właściwości sądu okręgowego. Sąd rozpatruje sprawę w składzie 3 sędziów. Powództwo w postępowaniu grupowym wytacza reprezentant grupy. Reprezentantem grupy może być osoba będąca członkiem grupy albo powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów w zakresie przysługujących im uprawnień. Reprezentant grupy prowadzi postępowanie w imieniu własnym, na rzecz wszystkich członków grupy. W postępowaniu grupowym obowiązuje zastępstwo powoda przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że powód jest adwokatem lub radcą prawnym.

Kolejnym istotnym ograniczeniem w zastosowaniu postępowania grupowego jest możliwość żądania przez pozwanego kaucji od grupy powodów na zabezpieczenie kosztów procesu. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego przez sąd terminu do złożenia kaucji sąd na wniosek pozwanego odrzuci pozew lub środek odwoławczy, orzekając o kosztach, jak w przypadku cofnięcia pozwu.

Co niesie za sobą wszczęcie postępowania grupowego? Przedsiębiorca, przeciwko któremu wystąpiono z pozwem grupowym uzyskuje darmową „reklamę” z jakiej, z pewnością, nie będzie zadowolony. Po uprawomocnieniu się postanowienia o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu grupowym sąd zarządzi ogłoszenie o wszczęciu postępowania grupowego. Ogłoszenie o wszczęciu postępowania grupowego umieszcza się w poczytnej prasie o zasięgu ogólnokrajowym. W szczególnych wypadkach sąd może zarządzić zamieszczenie ogłoszenia w prasie o zasięgu lokalnym. Pojawia się tu kolejne zagrożenie w nadużywaniu pozwów grupowych. Mogą się one stać środkiem gry rynkowej przeciwko konkurentom, których błędy bądź niedokładności będą wyciągane na światło dzienne. Dla konsumenta nie ważne, czy roszczenie jest słuszne czy też nie, ważne jest to, że przedsiębiorca jest ciągany po sądach. Na powyższe ogłoszenia z pewnością zwrócą uwagę również inwestorzy. Każde ogłoszenie powinno zawierać informacje o możliwości przystąpienia do grupy przez osoby, których roszczenia mogą być objęte powództwem grupowym poprzez złożenie reprezentantowi grupy, w oznaczonym terminie, nie krótszym niż jeden, a nie dłuższym niż trzy miesiące od daty ogłoszenia, pisemnego oświadczenia o przystąpieniu do grupy.

Oczekujmy więc pierwszych wzmianek na żółtych stronach Rzeczpospolitej lub w innych poczytnych gazetach na pierwsze ogłoszenia w sprawie pozwów grupowych. Spokojnie śledźmy te zmiany. Chętnych bliższemu zapoznaniu się z tematyką postępowania grupowego odsyłam do szybko wydanego przez Wolters Kluwer komentarza do ustawy autorstwa Małgorzaty Sieradzkiej.

Aktualizacja: W dalszej części wpisu wyniki egzaminu posegregowane według punktów przez jednego z użytkowników iuristy – Tomka.