Instytucja pozwów grupowych może również rodzić wątpliwości w kontekście polskiej skłonności do pieniactwa. W publicystyce słyszy się głosy, że Polak zostanie ośmielony możliwością przystąpienia do grupy z własnym tożsamym roszczeniem. Skłaniać do sądowego dochodzenia odpowiedzialności miała by również opłata od pozwu grupowego, w wysokość 2 % WPS. Jakie cele leżą u podstaw postępowania grupowego? Czy się przyjmie? Czy nie będzie nadużywane? A może pozostanie martwe? Na te i inne pytania z czasem przyjdzie nam podpowiedzieć.

Wstępnie należy stwierdzić, że potoczne nadzieje pokładane w pozwach grupowych rozbijają się o ograniczenia przedmiotowe tego postępowania. Sięgnijmy do ustawy (Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym z dnia 17 grudnia 2009 r. (Dz.U. 2010 Nr 7, poz. 44). Ustawa normuje sądowe postępowanie cywilne w sprawach, w których są dochodzone roszczenia jednego rodzaju, co najmniej 10 osób, oparte na tej samej lub takiej samej podstawie faktycznej (postępowanie grupowe). Postępowanie grupowe jest dopuszczalne jedynie w sprawach o ochronę konsumentów, o szkody wyrządzone przez produkt niebezpieczny oraz powstałych w wyniku czynów niedozwolonych. W piśmiennictwie zauważono, że zakres podmiotowy analizowanej ustawy nie jest ograniczony do konsumentów, ale ustawodawca nie przewiduje dochodzenia roszczeń pracowniczych. Niemożliwość dochodzenia w ramach pozwów grupowych roszczeń pracowniczych istotnie ogranicza ich praktyczne zastosowanie. Nie będzie więc możliwe dochodzenie w tej procedurze wspólne występowanie o zaległe wynagrodzenia, ale już dochodzenie odpowiedzialności pracodawcy w razie szkód na osobie odniesionych podczas pracy można spróbować przeprowadzić w analizowanym postępowaniu.

Roszczenia w postępowaniu grupowym podlegają standaryzacji. Zgodnie z art. 2 ustawy Postępowanie grupowe w sprawach o roszczenia pieniężne jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wysokość roszczenia każdego członka grupy została ujednolicona przy uwzględnieniu wspólnych okoliczności sprawy. Może to doprowadzić do unifikacji interesów, niezaspokojenia pełnego roszczenia, z uwagi na konieczność uzyskania konsensusu między grupą co do wysokości roszczenia i wzajemnego podziału ewentualnie uzyskanych kwot miedzy członków.

Postępowanie grupowe należy do właściwości sądu okręgowego. Sąd rozpatruje sprawę w składzie 3 sędziów. Powództwo w postępowaniu grupowym wytacza reprezentant grupy. Reprezentantem grupy może być osoba będąca członkiem grupy albo powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów w zakresie przysługujących im uprawnień. Reprezentant grupy prowadzi postępowanie w imieniu własnym, na rzecz wszystkich członków grupy. W postępowaniu grupowym obowiązuje zastępstwo powoda przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że powód jest adwokatem lub radcą prawnym.

Kolejnym istotnym ograniczeniem w zastosowaniu postępowania grupowego jest możliwość żądania przez pozwanego kaucji od grupy powodów na zabezpieczenie kosztów procesu. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego przez sąd terminu do złożenia kaucji sąd na wniosek pozwanego odrzuci pozew lub środek odwoławczy, orzekając o kosztach, jak w przypadku cofnięcia pozwu.

Co niesie za sobą wszczęcie postępowania grupowego? Przedsiębiorca, przeciwko któremu wystąpiono z pozwem grupowym uzyskuje darmową „reklamę” z jakiej, z pewnością, nie będzie zadowolony. Po uprawomocnieniu się postanowienia o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu grupowym sąd zarządzi ogłoszenie o wszczęciu postępowania grupowego. Ogłoszenie o wszczęciu postępowania grupowego umieszcza się w poczytnej prasie o zasięgu ogólnokrajowym. W szczególnych wypadkach sąd może zarządzić zamieszczenie ogłoszenia w prasie o zasięgu lokalnym. Pojawia się tu kolejne zagrożenie w nadużywaniu pozwów grupowych. Mogą się one stać środkiem gry rynkowej przeciwko konkurentom, których błędy bądź niedokładności będą wyciągane na światło dzienne. Dla konsumenta nie ważne, czy roszczenie jest słuszne czy też nie, ważne jest to, że przedsiębiorca jest ciągany po sądach. Na powyższe ogłoszenia z pewnością zwrócą uwagę również inwestorzy. Każde ogłoszenie powinno zawierać informacje o możliwości przystąpienia do grupy przez osoby, których roszczenia mogą być objęte powództwem grupowym poprzez złożenie reprezentantowi grupy, w oznaczonym terminie, nie krótszym niż jeden, a nie dłuższym niż trzy miesiące od daty ogłoszenia, pisemnego oświadczenia o przystąpieniu do grupy.

Oczekujmy więc pierwszych wzmianek na żółtych stronach Rzeczpospolitej lub w innych poczytnych gazetach na pierwsze ogłoszenia w sprawie pozwów grupowych. Spokojnie śledźmy te zmiany. Chętnych bliższemu zapoznaniu się z tematyką postępowania grupowego odsyłam do szybko wydanego przez Wolters Kluwer komentarza do ustawy autorstwa Małgorzaty Sieradzkiej.

Pan Andrzej Malinowski jest wierzycielem Pana Piotra Kowalskiego. Piotr Kowalski w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywał zakupu materiałów budowlanych u Andrzeja Malinowskiego na zasadzie kredytu kupieckiego. W celu zabezpieczenia roszczeń z tytułu wspomnianego kredytu Piotr Kowalski zgodził się ustanowić na rzecz Andrzeja Malinowskiego hipotekę umowną kaucyjną do kwoty 150.000 zł na nieruchomości, której był właścicielem.  Hipoteka została wpisana do księgi wieczystej prowadzonej dla tejże nieruchomości przez właściwy Sąd Rejonowy. Po pewnym czasie okazało się, że Piotr Kowalski nie wywiązuje się ze spłat zadłużenia w ramach kredytu kupieckiego, nie odbiera korespondencji i nie zamieszkuje pod wskazanym przez siebie adresem…

Trzy miesiące później okazuje się, że  Piotr Kowalski przeniósł własność wspomnianej nieruchomości  na Przedsiębiorstwo Złoczyńcy Sp. z o.o. Okazuje się również, że przeciwko Złoczyńcy Sp. z o.o. toczy się kilkanaście postępowań egzekucyjnych na rzecz ZUS, Urzędu Skarbowego, Urzędu Gminy oraz innych wierzycieli. Andrzej Malinowski jako wierzyciel hipoteczny staje się uczestnikiem postępowania egzekucyjnego. W toku postępowania prowadzonego przez Komornika Sądowego, wartość nieruchomości zostaje oszacowana na 450.000 zł. Inni wierzyciele są wierzycielami osobistymi  Przedsiębiorstwa Złoczyńcy Sp. z o.o., dlatego szanse na zaspokojenie wierzyciela Andrzeja Malinowskiego rosną. Okazuje się jednak, że Komornik Sądowy wzywa Pana Malinowskiego do złożenia tytułu wykonawczego przeciwko Złoczyńcy Sp. z o.o. pod rygorem pominięcia przy podziale sumy uzyskanej z egzekucji.

Czy w tym przypadku Komornik Sądowy ma rację?

Komisja Kodyfikacyjna Prawa Cywilnego przedstawiła niedawno najnowszy projekt zmian w procedurze cywilnej. Zdaniem twórców projektu planowana nowelizacja ma charakter rewolucyjny.

Projekt zakłada trzy istotne zmiany:

1. Zniesienie postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych,
2. Wprowadzenie obowiązku wstępnego wypowiedzenia się sądu i stron co do podstawy materialno-prawnej żądania,
3. Rozszerzenie obowiązkowego zastępstwa przez profesjonalnych pełnomocników.

Pierwsza ze zmian zmierza do złagodzenia rygorów, jakie nałożono na przedsiębiorców i reprezentujących ich pełnomocników w  sporach gospodarczych. Niecelowość formalizmu postępowania gospodarczego wielokrotnie była krytykowana przez praktyków. W świetle obowiązującej regulacji przedsiębiorca nie tylko powinien być profesjonalistą w przedmiocie swojej działalności gospodarczej, lecz również specjalistą w zakresie prawa. Zmiany zmierzają do zrównania sytuacji procesowej stron w postępowaniu gospodarczym z sytuacją stron postępowania zwykłego. Jednocześnie zamierza się przenieść do procedury zwykłej sprawdzone instytucje postępowania gospodarczego, w szczególności zmierzające do przyspieszenia procesu. Jedną z głównym zmian jest możliwość zobowiązania pozwanego przez przewodniczącego sądu do złożenia odpowiedzi na pozew, w terminie 2 tygodni. Nie musi to już dotyczyć tylko spraw zawiłych i rozrachunkowych. Sąd pominie spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swej winy lub uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo występują inne wyjątkowe okoliczności. Interesujący jest projektowany nowy przepis art. 212(1).

Art. 212(1). § 1. Sąd na rozprawie omawia ze stronami możliwe podstawy prawne ich żądań.

§ 2. Orzeczenie może być oparte na podstawie prawnej, której strona nie wskazała lub co do której się nie wypowiedziała tylko wtedy, gdy sąd omówił ją ze stronami zgodnie z § 1.

§ 3. Przepisy § 1 i 2 mają zastosowanie do rozstrzygnięcia dotyczącego roszczenia głównego.

Jest to konstrukcja znana w prawie niemieckim. Zdaniem projektodawców ma ona na celu zabezpieczenie interesów stron, które nie będą zaskakiwane podstawą prawną żądania w wyroku sądu. Jednocześnie powyższa instytucja nie przeczy zasadzie obiektywizmu sądu. Sąd nie rozstrzyga sprawy na tym etapie postępowania, nie przesądza o zasadności żądania, lecz ustala jedynie podstawę prawną, co do której strony mogą się wypowiedzieć. Ma być to również krok ku zwiększonej ustności postępowania cywilnego. W kontekście „otwarcia zawodów prawniczych” oraz „zwiększenia dostępu do obsługi prawnej” wprowadzono kontrowersyjny przepis rozszerzający obowiązek zastępstwa procesowego przez profesjonalnego pełnomocnika. Art. 87(1) ma zostać istotnie zredukowany. Proponowana treść artykułu wygląda następująco:

Art. 87(1). § 1. W wypadkach wskazanych w ustawie obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów, radców prawnych lub rzeczników patentowych (obowiązkowe zastępstwo).

§ 2. W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to obejmuje także czynności procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane przed sądem powszechnym lub innym właściwym organem.

§ 3. W postępowaniu przed sądem apelacyjnym, jak również w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji, obowiązuje zastępstwo przez adwokatów lub radców prawnych. W sprawach z zakresu własności przemysłowej stronę może zastępować rzecznik patentowy.

§ 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych, o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

§ 5. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się także wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa.

Warto jednocześnie zauważyć, że właściwość rzeczowa sądu okręgowego, jako sądu I instancji nie została znacząco zmieniona. Jedyna zmiana jest konsekwencją likwidacji postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych. Minimalna wartość przedmiotu sporu dla spraw właściwych dla sądu okręgowego została zrównana na poziomie 75 tyś. zł. Warto wspomnieć, iż do właściwości sądu okręgowego należ również sprawy z zakresu własności intelektualnej i zwalczania nieuczciwej konkurencji. W  konsekwencji proponowanych zmian dochodzenie ochrony osobistych i majątkowych praw autorskich przez twórcę będzie wymagało obowiązkowego zastępstwa procesowego przez adwokata lub radcę. W przeciwnym razie pozew zostanie zwrócony.

Dokładne informacje o pracach Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego oraz o projektach ustaw odnajdziemy na stronie

http://www.ms.gov.pl/kkpc/kkpc.php

Po intensywnej nauce przed egzaminem na aplikacje prawnicze, różnice w ustroju samorządu zawodowego adwokatów i radców prawnych wydają nam się dość oczywiste. Jest jednak kilka kwestii, których wyjaśnienia próżno szukać wprost w przepisach. Znajdziemy je dopiero w orzecznictwie. Jedną z nich jest sprawa upoważnienia danego aplikanta do zastępowania adwokata lub radcy prawnego, potocznie nazywanego substytucją.

W najprostszych przypadkach prawo do udzielenia aplikantowi do zastępowania danego adwokata lub radcy prawnego przyznają przepisy z art. 35(1) ustawy o radcach prawnych oraz art. 77 ustawy – Prawo o adwokaturze. Pojawia się zatem pytanie, czy możliwe jest aby radca prawny udzielił upoważnienia aplikantowi adwokackiemu, zaś adwokat – aplikantowi radcowskiemu?

W stosunku do podmiotów wymienionych w pierwszej części pytania takie rozwiązanie jest możliwe, … ale tylko wyjątkowo. Zgodnie z przepisem z art, 35(1) ust. 5 ustawy o radcach prawnych aplikant adwokacki może zastępować radcę prawnego na takich samych zasadach, jak adwokata, jeżeli radca prawny jest wspólnikiem w spółce adwokacko-radcowskiej. Brakuje jednak analogicznego przepisu w ustawie – Prawo o adwokaturze. Z podobnych względów negatywnie w tej kwestii wypowiadał się Sąd Najwyższy w uchwałach z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt: III CZP 27/06 oraz z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt: II PZP 12/05.

Zastanawiający jest brak równowagi w tej kwestii w regulacjach korporacyjnych, o którym wspominał nawet Sąd Najwyższy w uzasadnieniach do w/w orzeczeń.

Wyobraźmy sobie sytuację, w której strona występująca, w postępowaniu cywilnym ,bez pełnomocnika dokładnie przed upływem terminu do złożenia apelacji w sprawie łamie palec prawej ręki. W efekcie ma założony gips, który w zasadzie uniemożliwia jej pisanie. Strona jest na tyle uparta, że nie bierze pod uwagę możliwości skorzystania z pełnomocnika lub wyręczenia się inną osobą przy pisaniu apelacji. Chce tej czynności procesowej dokonać samodzielnie. Po ustaniu przyczyny niedochowania terminu postanawia jednak złożyć apelację. Tym razem jednak nie jest konsekwenta w swoich postanowieniach i korzysta z profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik sporządza wniosek o przywrócenie terminu, który składa wraz z dokumentami potwierdzającymi wystąpienie przeszkody po stronie strony skarżącej oraz samą apelacją. W odróżnieniu od strony procesowej, Sądy orzekają dość konsekwentnie – Sąd Rejonowy oddala wniosek o przywrócenie terminu, Sąd Okręgowy oddala zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego, zaś Sąd Najwyższy oddala skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy słusznie zauważył, że obowiązkiem strony jest dochowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Wina strony automatycznie wyklucza możliwość przywrócenie terminu. Strona powinna we wniosku o przywrócenie terminu wskazać okoliczności, które spowodowały, że nie mogła dokonać danej czynności procesowej w terminie.  Strona w przypadku niemożności osobistego udziału w sprawie zawsze może skorzystać z pełnomocnika procesowego, zaś w tym specyficznym przypadku mogła poprosić o pomoc w sporządzeniu apelacji także inną osobę. Tłumaczenie strony było dość niedorzeczne, skoro jej postępowanie zaprzeczało podnoszonym argumentom.

W konsekwencji Sąd Najwyższy orzekł, iż:

Brak możliwości własnoręcznego sporządzenia apelacji (złamanie palca prawej ręki) nie usprawiedliwia przekroczenia terminu do jej wniesienia, jeżeli strona po ustąpieniu tej przyczyny udzieliła pełnomocnictwa adwokatowi, który w jej imieniu wniósł ten środek odwoławczy z wnioskiem o przywrócenie terminu.

Prawdopodobnie, gdyby strona nie podeszła do tego tak niefrasobliwie i sama złożyła wniosek o przywrócenie terminu i apelację, to wynik tej sprawy mógłby być zgoła odmienny. Patrząc na to orzeczenie na myśl przychodzi mi dzięcięcy wierszyk – paluszek i główka to szkolna wymówka.

Jakie konsekwencje może ponieść Prezes Malinowski za niczym nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie?

Mecenas Eustachy Kowalski od kilku dni miał strasznego pecha. Prześladowała go tzw. złośliwość rzeczy martwych, a dokładnie fantastyczna drukarka, która stała w jego wypasionej Kancelarii. Tego feralnego dnia pisał pozew w sprawie o zawrotnej wartości przedmiotu sporu 909,38 zł. Jako profesjonalny pełnomocnik procesowy zawsze dokładał wszelkiej staranności, aby jego pisma procesowe były eleganckie pod względem językowym, miały dobre uzasadnienia i przejrzystą szatę graficzną niezależnie od wartości przedmiotu sporu. W niecałe 45 minut nie tylko uporał się z pozwem, ale również zdołał złożyć go wraz z załącznikami w biurze podawczym Sądu Rejonowego.  Dumny Mecenas myślał, że sprawa została już załatwiona, jednak los i drukarka spłatały mu małego figla…
Dokładnie tydzień później nasz główny bohater otrzymał zwrot pozwu uzasadniony art. 130 § 1 kpc. Okazało się bowiem, że w rubryce nr 1 formularza złożonego  w Sądzie pozwu pojawił się błąd w druku i jako wartość przedmiotu sporu oznaczono 908,38 zł, zaś w uzasadnieniu mec. Kowalski powołał się na faktury opiewające na łączną kwotę 909,38 zł, których odpisy stanowiły załączniki do pozwu. Z całą pewnością na gruncie obowiązujących przepisów nie była to wystarczająca podstawa do wydania zarządzenia o zwrocie. Wspomniany art. 130 § 1 kpc stanowi, że inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym, dlatego Eustachy Kowalski postanowił wnieść zażalenie na zarządzenie o zwrocie. W przedmiotowej sprawie załączone do pozwu dowody w sposób wystarczający udowadniały istnienie stosunku obligacyjnego łączącego strony, zaś na podstawie załączonych dokumentów i treści uzasadnienia pozwu można było wywnioskować, że w kwocie podanej w rubryce nr formularza pozwu pojawił się błąd w druku. Argumentacja w zażaleniu została również wzmocniona stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt: I CSK 295/07, zgodnie z którym w przypadku przepisów, które mają na celu dyscyplinowanie stron i zapobieganie nadmiernemu przedłużaniu postępowania nie można dokonywać takiej ich wykładni, która wypacza istotę wymiaru sprawiedliwości.

Dobre uzasadnienie, mające silne oparcie w przepisach kodeksu postępowania cywilnego i orzecznictwie, spowodowało, że mec. Kowalski odniósł kolejny sukces.

Postać mec. Kowalskiego powstała na potrzeby niniejszych rozważań i nie ma swojego odpowiednika w rzeczywistości.

Na etapie pisania pozwu należy zastanowić się nad tym, jakie dokumenty powinniśmy załączyć. Sytuacja w sprawach o zapłatę jest prosta – należy złożyć wraz z pozwem dokumenty potwierdzające istnienie zobowiązania, kopię wezwania do dobrowolnego spełnienia świadczenia wraz z dowodem nadania oraz pełnomocnictwo.

W przypadku, gdy pełnomocnik procesowy reprezentuje podmiot gospodarczy wpisany do KRS warto załączyć odpis z rejestru. Kodeks postępowania cywilnego nie zawiera przepisów, które obligują strony do wykonania takich czynności, aczkolwiek istnieje w tym zakresie utrwalona praktyka. Jej celem jest ułatwienie pracy sędziemu i przyspieszenie całego postępowania.
Pozwoli to na uniknięcie sytuacji, w której Sąd wzywa do uzupełnienia braków formalnych pisma poprzez dosłanie tegoż odpisu, ponieważ samo pełnomocnictwo niedostatecznie udowadnia umocowanie pełnomocnika procesowego do działania w imieniu klienta. Odpis z KRS pozwala na rozwianie wszelkich wątpliwości, dotyczących kwestii, czy pełnomocnictwo zostało udzielone zgodnie z zasadami reprezentacji obowiązującymi w danym podmiocie, a także czy udzieliły go osoby uprawnione. Zazwyczaj dołączenie odpisu z KRS strony, którą dany pełnomocnik reprezentuje nie stanowi żadnego problemu. Trudności mogą się natomiast pojawiać jeśli chodzi o odpis z KRS strony przeciwnej, którym najczęściej nie dysponujemy. Uzyskanie takiego dokumentu może wiązać się z dodatkową zwłoką w dochodzeniu wierzytelności przed sądem. Użytecznym narzędziem może tutaj okazać się internetowa wyszukiwarka podmiotów wpisanych do KRS na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości. W praktyce sądowej w większości przypadków wystarcza taki internetowy wyciąg z rejestru. Szkoda tylko, że analogicznej wyszukiwarki nie ma w przypadku osób fizycznych wpisanych do ewidencji działalności gospodarczej.
Duże znaczenie dla sprawy może mieć załączenie odpisu z KRS pozwanego do pozwu w postępowaniu w sprawach gospodarczych. Dzięki temu powód udowadnia, że sprawa powinna zostać rozpoznana w tym trybie. Tutaj stanowisko poszczególnych sądów jest niejednolite. W niektórych jest to wymóg konieczny, w innych zaś dominują poglądy bardziej liberalne.
W każdym razie, w wielu przypadkach dołączenie dodatkowych kilku stron do pozwu pozwala nam zaoszczędzić trochę czasu i problemów związanych z ich ewentualnym brakiem.

Wiadomo nie od dziś, że przepisy obowiązujące w naszym pięknym kraju bywają niespójne, nielogiczne, a niekiedy pozostają ze sobą w sprzeczności. Identyczny wniosek można wysnuć przypatrując się zastosowaniu ich w praktyce. Osoba, która choć trochę czasu spędzi przy stosowaniu prawa – w kancelarii prawniczej, w spółce prawa handlowego lub w sądzie z pewnością szybko przyzna mi rację. Problem, który chciałbym poruszyć, być może nie jest nowy, ale wywiera dość duży wpływ na szybkość toczących się postępowań rozpatrywanych w trybie nakazowym i upominawczym.

Otóż, przepis z art. 782 kpc stanowi, iż nakazowi zapłaty sąd nadaje klauzulę wykonalności z urzędu niezwłocznie po jego uprawomocnieniu się. Przed nowelizacją art. 782 kpc wierzyciel musiał wystąpić do sądu z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko dłużnikowi. Nie pozostawało to bez wpływu na długość postępowania, ponieważ wymiana korespondencji między wierzycielem a sądem może trwać nawet kilka dni. Założenie, które stoi u podstawy tego rozwiązania prawnego – jest słuszne i teoretycznie pozwala na znaczne skrócenie postępowań. Podkreślam – teoretycznie – bowiem w rzeczywistości nie zawsze jest to takie proste. Sytuację nieco komplikuje kolejny przepis dla odmiany z § 188 ust. 4 regulaminu urzędowania sądów powszechnych, wedle którego w razie nadania klauzuli wykonalności zapłaty przez sąd z urzędu, tytuł wykonawczy pozostawia się w aktach sprawy, wydając go wierzycielowi jedynie na jego wniosek. W rezultacie wierzyciel i tak musi wystąpić o doręczenie tytułu wykonawczego. Na to wszystko nakłada się jeszcze niejednolita praktyka sądów, bowiem część literalną wykładnią przepisów, zaś część stoi na stanowisku wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt: I CA 1/05 (opubl. Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna 2006/6/109/94). Przydałoby się to wszystko jakoś uporządkować.